شبیه خوانی سنتی نمایشی است که مضمون غالب آن را نمایش واقعه های تاریخی - مذهبی زندگی و مصائب خاندان پیامبر و به ویژه واقعه کربلا تشکیل می دهد. جنبه آیینی این سنت نمایشی به گونه ای است که مخاطب سنتی در نسبتی خاص با آن قرار می گیرد و این ویژگی در برداشت و فهم مخاطب از آن نقش عمده ای ایفا می کند. در حالی که فهم مخاطب نیز شکل نخواهد گرفت مگر به واسطه تماشا کردن قدسیانه و فهم پیشین برآمده از متن سنت. از سویی دیگر به دلیل ارتباط دو سویه بین مخاطب و این نمایش، شبیه خوانی نیز جز با وجود مخاطبانی که به فهم آن نائل آیند تداوم نخواهد یافت.این نوشته بر آن است تا بر اساس رویکرد پدیدارشناختی - هرمنوتیکی، تفاوت مخاطب با تماشاگر صرف را در شبیه خوانی مشخص کرده و نشان دهد که مخاطب در شبیه خوانی نقش نگاهبان کار هنری را ایفا کرده و در نهایت در این نمایش، چهار وجه مخاطب - بازیگر – نگاهبان - شاعر شکل می گیرد.

تحولات اجتماعی و توجه به درخواستها و دغدغه های مردم، از عوامل عمده دگرگونی شعر مشروطه است. این مقاله با تاسی به آرای نظریه پردازان غربی و منتقدان ایرانی، به مخاطب گرایی شعر مشروطه و جایگاه قابل توجه مخاطب در ساختار و تحول شعر آن دوره پرداخته است. با بررسی سبک شناسانه و تحلیل جامعه شناختی شعر مشروطه و تحلیل محتوای آثار، رابطه مخاطب، شعر و تحولات اجتماعی - فرهنگی این دوره تبیین شده است. ارزش و اهمیت این پژوهش در این است که بسیاری از نکات اجتماعی - تاریخی را می توان در لابلای اشعار ردیابی و تجزیه و تحلیل کرد. مخاطب در تکوین و تحول شعر مشروطه نقش موثری داشته و از ارکان شعر و علت غایی آن محسوب می شود. شاعران وضعیت یکسانی نداشته اند: گروهی سنت گرا و پیرو سبک بازگشت بوده اند؛ مثل صفای اصفهانی و فرصت شیرازی و شاعرانی که تا حدودی به مسایل اجتماعی با نگاهی انتقادی پرداخته اند، مثل ایرج میرزا، بهار و ادیب الممالک؛ و شاعرانی که در متن انقلاب و پیشگام مبارزه مردمی بوده اند؛ مثل نسیم شمال، عارف، عشقی و لاهوتی. هر دسته از این شاعران مخاطبان خاص خود را داشته اند.

به دلیل نیاز جامعه به یک مرجع قابل اعتماد که بتواند صورتهای مالی ارائه شده توسط شرکت ها را تایید نماید، ویژگیهای رهبران و مدیران بااخلاق در موسسات حسابرسی اهمیت زیادی دارد. این پژوهش تاثیر ابعاد رهبری اصیل و دیدگاه اخلاقی بر رفتار حسابرسان را نشان می دهد. جامعه آماری پژوهش را حسابرسان رده بالا در موسسات حسابرسی عضو جامعه حسابداران رسمی ایران تشکیل می دهد. تجزیه و تحلیل مدل مفهومی و آزمون فرضیه های پژوهش با استفاده از معادله یابی ساختاری با رویکرد کمترین مربعات جزئی و به وسیله نرم افزار PLS انجام شدهاست. نتایج حاصل از یافته های پژوهش نشان می دهد که نه تنها ابعاد رهبری اصیل (شفافیت رابطه، رعایت اخلاق نهادینه شده، تحلیل اطلاعات جامع و خودآگاهی) و نیز دیدگاه اخلاقی بر رفتارهای ناکارآمد حسابرسان تاثیر دارند، بلکه دیدگاه اخلاقی یک عامل تعدیل کننده جهت تاثیر ابعاد رهبری اصیل بر کاهش رفتارهای ناکارآمد حسابرسی می باشد، در نتیجه لزوم تقویت دیدگاه اخلاقی حسابرسان و بکارگیری رهبری اصیل، گامی مهم در جهت اعتلای حرفه حسابرسی است و باید مورد توجه و اهتمام مدیران و شرکای موسسات حسابرسی قرار گیرد.

مثنوی از چند جهت در میان همه آثار ادبی جهان جنبه های استثنایی دارد؛ یکی از این وجوه، خلق بداهه و به وجود آمدن آن در حضور مخاطب است. اساسا دلیل وجودی مثنوی، تقاضا و اصرار مخاطب آن است. در این مقاله می کوشیم نشان دهیم که مخاطب چگونه در پدید آمدن مثنوی با صورت فعلی موثر بوده است. ساختار مثنوی شیوه داستان در داستان است. آوردن بعضی حکایات و ابیات و کم و زیاد شدن آن ها، نیز تطویل یا اختصار بعضی داستان ها، و پرداختن بیشتر به قسمت های خاص آن، حتی زیاد شدن داستان های مستهجن در مثنوی و به طور کلی شاکله موجود آن، صرفا به دلیل حضور دایمی مخاطب در هنگام سرایش مثنوی است و به نوعی مولوی و مخاطب به همراه یکدیگر به ساختار مثنوی شکل می دهند.

در این مقاله تاثیر تلویزیون بر نوگرایی با توجه به نقش مخاطبان آن مورد بررسی قرار گرفته است. در مطالعه مخاطب عواملی مانند میزان در معرض رسانه قرار گرفتن، محتوای در معرض قرار گرفتن و زمینه های گوناگون اجتماعی - فرهنگی، نقش اساسی را در اثر بخشی پیام های تلویزیونی به عهده دارند که کمتر در تحقیقات داخل کشور مورد توجه واقع شده است. مساله اصلی در این تحقیق شناخت ابعاد فعالیت مخاطب در تاثیر تلویزیون بر نگرش نو می باشد. بدین منظور لازم است رابطه بین تلویزیون با نگرش نو در جمعیت نمونه مشخص گردد و سپس به نقش و جایگاه مخاطب در این فرایند پرداخته شود. این تحقیق، به شیوه پیمایش، با حجمی برابر 1047 نمونه از خانوارهای ساکن در مناطق 22 گانه شهر تهران انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که تاثیر تلویزیون با توجه به تفاوت های اجتماعی - فرهنگی در گروه های مخاطب متفاوت است.

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش محتوای اخلاق در هنر، میان گروه هنرمندان و مخاطبان عمومی نگاشته شد. پرسش ها بدین صورت مطرح می شوند: 1) هنرمندان در آفرینش آثار هنری تا چه میزان به نقش اخلاق توجه و التزام دارند؟ 2) مواجهه مخاطبان آثار هنری تا چه میزان و به چه نحو تابع یا تحت تاثیر محتوای اخلاقی آثار هنری است؟ نوشتار حاضر توصیفی-تحلیلی، از نوع پیمایشی و جمع آوری اطلاعات به شکل کتابخانه ای و میدانی(از طریق پرسش نامه) بوده است. نظرسنجی از دو دسته مخاطبان هنرمند شامل هنرمندان، فارغ التحصیلان و دانشجویان هنر در مقاطع مختلف از شش دانشگاه مطرح در تهران و مخاطبان عمومی شامل مخاطبان با سابقه هنری، مخاطبان عمومی در مقاطع، رشته ها و دانشگاه های مختلف در تهران صورت گرفت. نتایج با استفاده از فرمول واریانس و تست Fانجام شده و برای سه مولفه تعیین شده، به ترتیب اعداد 59/49، 26/191 و 81/364 به دست آمد. نتایج آماری نشان داد که، میزان به کارگیری اصول اخلاقی در آفرینش آثار هنری توسط هنرمندان، کم تر از سطح متوسط تایید شد. میان مخاطبان عمومی اخلاق گرا و هنرمندان، که هنر را آزاد از هر گونه تفکیک اخلاقی و محدودیت دانسته اند، تفاوت معناداری وجود دارد. انحراف استاندارد در گروه مخاطبان عمومی بیش از هنرمندان و مولفه اخلاق نیز در گروه مخاطبان عمومی بیش تر قابل توجه است. از طرفی مقدار F تجربی نشان دهنده اختلاف معنی دار بین نظرات هنرمندان و مخاطبان عمومی است که به اهمیت بیش تر مخاطبان عمومی نسبت به هنرمندان، به مولفه اخلاق دلالت دارد.

از موضوعات مهم مربوط به ابلاغ اوراق قضایی، بررسی اعتبار ابلاغ قانونی اوراق قضایی از جهت تأثیر یا عدم تأثیر اطلاع مخاطب در این زمینه است. در این خصوص ماده 83 قانون آیین دادرسی مدنی، حکمی را اعلام کرده که نه تنها با موانع اجرایی جدی روبرو است، بلکه با مواد دیگر (302، 306، 336، 337، 338، 398، 399، 427، 428 و 429) این قانون و همچنین با منطق حاکم بر سایر مواد مربوط به ابلاغ اوراق قضایی (67 تا 82) ناسازگار و متعارض است. تحقیق در این زمینه، این ناسازگاری و دشواری اجرا را نمایان می سازد که تلاش برای ارائه راه حل و راهکار اجرایی را می طلبد. تبصره 1 ماده 13 آیین نامه نحوه استفاده از سامانه های الکترونیکی و مخابراتی از «اظهار بی اطلاعی مخاطب ابلاغ» و اثبات این بی اطلاعی سخن گفته است، بدون اینکه اثر چنین اظهار و اثباتی را بیان کرده باشد. این سکوت، بررسی موضوع را می طلبد.